Poldros e cabalos

A maioría do gando equino destinado á produción cárnica procede de razas autonómicas. Trátase de razas autóctonas que, en maior ou menor número, se crían no noso país. A continuación descríbense algunhas das máis importantes e a súa localización xeográfica.

Navarra

Burguete : Son cabalos vivaces, armónicos e proporcionados, cun bo desenvolvemento e conformación. O seu crecemento é relativamente precoz, alcanzando a súa plenitude entre o tres e o catro anos. 

Jaca Navarra: Como raza adaptada ás áreas de montaña, é rústica, forte e vigorosa, de gran lonxevidade e prolongada fecundidade.

Cantabria

Monchina: Sitúase nas zonas montañosas do sueste de Cantabria. Trátase dunha raza de pequeno tamaño e gran rusticidad que, pola súa adaptación ao medio, permite o aproveitamento duns recursos agrícolas de difícil utilización para outras razas equinas. Esta raza é un dos vestixios que quedan na Cordilleira Cantábrica das razas equinas autóctonas prerromanas, algunhas delas moi similares ao famoso Asturcón do Sueve e outras serras asturianas.

País Vasco

Cabalo de Monte de País Vasco: Son équidos de tamaño mediano pero fornidos, resistentes e moi rústicos, característicos da montaña alavesa, unha zona con altitude próxima aos 1.000 metros, orografía accidentada e o clima extremo. Os pesos oscilan ao redor de 500 quilos.

Castela e León

Hispano-Bretón: As eguas desta raza considéranse boas nais, e o poldro depende durante un longo tempo do leite materno. Con todo, son animais bastante precoces e empezan a pastar a idades temperás. Existe unha variedade coñecida como Hispano Bretón dA Cerdanya, ou como alí se chama “cabalo de pé redondo”, que historicamente foi moi importante, pero na actualidade quedan moi poucos exemplares. 

Losino: Trátase dun cabalo cun peso de 330-350 quilos. A diferenza dos cabalos domésticos, que se recollen en albergues individuais, os cabalos losinos viven en grupos sociais, chamados bandas ou mandas, formadas na maioría dos casos por un macho adulto, varias femias e as súas crías, que xeralmente non teñen máis de tres anos de idade. O tamaño da manda adoita ser de 6 a 10 individuos, dependendo da presenza ou ausencia de crías que reflicten a reprodución de cada ano.

Galicia

Pura Raza Galega: Trátase de animais cun peso moi variable, de 165 a 300 quilos, en función do sexo e das condicións do medio, entre outros. Son animais recios, vigorosos, resistentes a fatígaa e de gran fortaleza física, frugais na súa alimentación, adaptados ao monte baixo e ao sotobosque de Galicia, particularmente aos toxos, o que xera os seus abdomes avultados.

Cando son criados con mellores condicións sanitarias e alimenticias, tenden a ser máis corpulentos e melloran as súas formas de maneira espectacular.

Principado de Asturias

Asturcón: O aspecto xeral do cabalo asturcón é o dun pony áxil e armonioso, ademais de forte e resistente. A súa capa é de cor negra, aínda que a primeira vista o asturcón invernal presenta unha aparencia totalmente diferente á estival. A súa adaptación aos rigores da montaña provoca que durante a época fría o animal recúbrase dunha masa pilosa de cor castaña que lle protexe. As súas poboacións distribúense polos montes centro-occidentais que, historicamente, han representando un recurso para multitude de pobos de montaña.

Carne de poldro de calidade

En vista da excelente calidade que ten a carne de poldro de determinadas rexións de España, algunhas distribuidoras están a empezar a xestionar marcas específicas, e mesmo para vender baixo a denominación de carne ecolóxica. Entre outras, cítase ao “Poldro Lechal Asturiano” e ao “Poltre da Cerdanya”.

Chacina de Villarramiel

Provén de Terra de Campos, Palencia. Nesta zona formouse unha pequena agrupación de produtores que pretenden lograr a Denominación Específica de “Chacina de Villaramiel”. Pódese adquirir en mercados de varias zonas da rexión e algunhas capitais de provincia. Para a elaboración deste produto utilízase carne de cabalo de entre 12 e 14 anos, cun peso duns 300-400 quilos. Polo xeral cómpranse en feiras de Burgos, Zamora, León, etc. e posteriormente sacrifícanse en matadoiros locais -Astorga, Medina de Rioseco, Lagoa de Douro, etc.-. A chacina é un produto de salgadura, realizado con sal gordo cubrindo por completo a carne durante uns 4 ou 5 días. Máis tarde se desala e lávase con auga, para logo adobar con pemento, allo ou orégano, durante 48 horas. Despois as pezas pasan ao secadero, onde permanecerán 4-5 meses. O produto final é unha carne vermella escurecida nos seus bordos, cor que se acentúa co paso do tempo, chegando a adquirir tonalidades en negros granates unha vez pasados os 10-12 meses de curación. Posúe un sabor doce, suave e con resaibo a pemento, e un cheiro a carne curada ao aire.