Coello

A cunicultura -a arte de criar coellos para aproveitar a súa carne e os seus produtos- evolucionou significativamente nos últimos anos. China é o maior produtor mundial de carne de coello. Na Unión Europea, Italia, Francia e España son os principais produtores. Segundo fontes do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación de 2004, Italia produce case a metade do total da produción europea cunha cifra de 230.000 toneladas, o 47% do total. A continuación séguelle Francia - 115.000 toneladas, 24%- e España -111.000 toneladas, o 23%-.

Respecto das explotacións gandeiras en E spaña, a produción de carne de coello ocupa a quinta posición, despois do porcino, as aves –maioritariamente pito-, o vacún e o ovino.

A cunicultura está presente en toda a península, aínda que a súa importancia é moi diferente en cada unha das rexións. Por comunidades autónomas, segundo datos de 2002, destaca Cataluña cunha produción de 17.000 toneladas, o 14% da produción total española, seguida pola Comunidade Valenciana -6%-, Aragón, Galicia e Castela-A Mancha -5%- e Castela e León -3,5%-. As zonas onde menos se produce esta carne son Madrid e Baleares.

O consumo de coello per cápita no ano 2001 foi de 2,8 kg/persoa/ano, dato que supera ao de anos anteriores. Segundo as estatísticas, cómese máis coello en poboacións rurais de menos de 2.000 habitantes que nas zonas moi poboadas, e isto pode deberse a que moitas familias crían estes animais para o consumo propio e mesmo para a súa venda. Na Península, a zona mediterránea é a máis consumidora deste tipo de carne, seguida de Aragón.

Tipo de carne

A carne de coello considérase carne branca debido a que contén menos cantidade de mioglobina que outras carnes. A mioglobina é o pigmento que lle confire cor, e relaciónase co contido en ferro. Por esta razón, a carne de coello contén menos cantidade de ferro que as carnes vermellas . Obsérvanse algunhas diferenzas en función da forma de cría, de modo que os coellos salvaxes conteñen unha carne de coloración máis arroxada e, por tanto, a presenza do mineral será máis abundante.

A súa orixe

O coello é unha especie moi antiga, parece ser que a orixe deste animal sitúase en África. Algúns fósiles deixan constancia de que durante a Prehistoria viviu en Europa, nas actuais Francia e Bélxica e posteriormente desprazouse cara á Península Ibérica. Os romanos no século III introducírono en Italia. En Alemaña non apareceu até o século XVI, aínda que si se datou a súa presenza nalgúns conventos como animais de curral das comunidades relixiosas.

Este animal comezouse a domesticar durante a Idade Media e a criarse en gaiolas. Segundo os historiadores, o coello difundiuse desde España por toda Europa e polo resto dos continentes.

De maneira industrial, foi en 1950 cando se empezou a modernizar o sector da cunicultura en España grazas ao emprego das gaiolas metálicas. A partir dos anos 60 a produción incrementouse e desde 1988 as melloras tecnolóxicas nas instalacións foron notables. As comunidades que presentan un maior desenvolvemento tecnolóxico neste sector son o País Vasco, Navarra, Rioxa, Aragón e a Comunidade Valenciana.

Desde entón moitas das explotacións familiares –menos de 20 conejas- pasaron a realizarse de forma industrial –máis de 20 conejas-, aínda que aínda segue existindo unha cantidade importante de explotacións familiares.