Pato

O pato é unha das aves máis calóricas si consómese xunto coa pel, debido á gran cantidade de graxa que acumula baixo ela –graxa subcutánea-. No entanto, si a pel evítase, a súa achegue de calorías e de graxas é notablemente inferior; mesmo se asemella ao das carnes magras en xeral, cun contido graxo igual ou menor ao 6%. 

A carne de pato sen pel é, por tanto, unha carne magra, na que destaca o seu contido de proteínas de alto valor biolóxico. A inxesta dietética diaria de proteínas proporciona a materia prima necesaria para o crecemento e rexeneración de tecidos do corpo e axuda a estimular o sistema de defensas. 

Do seu achegue vitamínico, sobresaen as vitaminas hidrosolubles, sobre todo tiamina, riboflavina, niacina e B12. A tiamina ou B1 é necesaria para o aproveitamento de nutrientes enerxéticos como os hidratos de carbono. A vitamina B2 ou riboflavina intervén nas defensas e na produción de glóbulos vermellos, do mesmo xeito que a B12. Así mesmo permite aproveitar nutrientes enerxéticos e favorece o bo estado de pel e mucosas. Á súa vez, a niacina ou vitamina B3 colabora no funcionamento do sistema dixestivo e nervioso, favorece o bo estado da pel e intervén a conversión dos alimentos en enerxía. A vitamina B12 é necesaria para previr certo tipo de anemias e a alteracións nerviosas.

En canto aos minerais, a carne de pato supón unha boa fonte de ferro hemo de fácil absorción, fósforo e cinc. O ferro é necesario para a formación de hemoglobina e a súa achegue axeitado prevén a anemia ferropénica. Pola súa banda, o fósforo é un mineral presente en ósos e dentes, que intervén no sistema nervioso e na actividade muscular, e está implicado en procesos de obtención de enerxía. E o cinc participa no aproveitamento dos nutrientes, ten acción antioxidante e intervén no desenvolvemento dos órganos sexuais, o sentido do gusto e o olfacto e na defensas. 

As calidades nutritivas da carne de pato convértena nun alimento recomendable para persoas de todas as idades. Aquelas con exceso de peso, con problemas de colesterol ou triglicéridos elevados, deberán prescindir da pel sempre, e terán que cociñala con métodos sinxelos e sen incorporar graxas inadecuadas á receita como nata, queixo, touciño ou similares. Cociñado á prancha con puré de mazá e salsa de ciruelas, asado ao forno á laranxa ou simplemente cocido en anacos alargados para unha ensalada, resulta todo un pracer para os sentidos.